Burn-out

Een burn-out  is al lang geen zeldzaamheid meer. Dat toont aan dat er iets grondig mis zit in onze arbeidsmarkt. De meeste lezers kennen wel vrienden en kennissen die uitvallen op hun werk. Meestal gaat het dan om bevlogen mensen die alles geven voor hun werk, die zogezegd van hun hobby hun beroep hebben gemaakt. Ik houd mijn hart vast als ik uitspraken hoor over passie voor de job en dergelijke. Mooi is het wel. Maar zorg ondertussen toch ook maar goed voor je partner, je hobby’s, je eetgewoontes en je bewegingspatroon.

Want er ligt dikwijls een burn-out op de loer.

Je hoort me niet zeggen dat je niet moet gemotiveerd zijn op je werk. Maar hou er rekening mee dat we in België wonen. Niet in Nederland waar heel wat werkgevers enorme bedragen spenderen aan de gezondheid van hun medewerkers met gym, gezonde voeding en informatie.

De werkcontext mag en moet uitdagend zijn. Maar het is ook een plicht goed voor jezelf en jouw dierbaren te zorgen.  En goede relaties krijg je niet cadeau, die moet je creëren. Dat kost tijd en aandacht. Ook in de werkomgeving is de verstandhouding met collega’s en de directe chef van groot belang.

Enkele cijfers:

    • Zeker 15% van de werknemers krijgt tijdens de loop van zijn of haar carrière te maken met een burn-out.
  • Eén op drie (640.000 werknemers) ervaren de stress op het werk als problematisch.
  • Meer dan 60% van de werknemers vinden dat hun werk gevolgen heeft voor hun gezondheid.
  • Eén miljoen Nederlanders ervaren burn-out klachten op het werk. Daarom is het daar nu deze eerste week van November de anti-stress week met allerhande acties en publicaties.
  • Veel mensen durven op hun werk niet aan te geven dat ze last hebben van stress. Alweer in Nederland durven ongeveer 45 procent van de medewerkers stressklachten niet toegeven. Ze zijn dat hun chef dan zou denken dat ze boven hun capaciteiten en vaardigheden werken. Dat ze dus hun werk niet aankunnen.
  • Ongeveer 14 procent denkt zijn baan kwijt te raken als ze durven praten over stress.
  • Veel leidinggevenden gaan een gesprek over stress op het werk liever uit de weg ( ongeveer 15% van de leidinggevenden.)
  • Uitval door stress is in de afgelopen vijf jaar acht keer zo hoog geworden.
  • Dit kost 1,6 miljard per jaar in Nederland.
  • Wie zich eenmaal toch ziek meldt met psychische klachten, blijft gemiddeld 180 dagen weg van het werk.

Uit onderzoek van TNO Nederland blijkt onder meer dat:

  • 39 procent te maken heeft met hoge taakeisen
  • 19 procent vindt dat zijn of haar leidinggevende niet let op het welzijn van de medewerkers In België zijn weinig echt objectieve cijfers. Er zijn hier veel mensen aan het werk met allerhande vragenlijsten zodat de resultaten moeilijk vergelijkbaar zijn. Echt wel jammer. Men kan het pensioen van de volgende generatie niet meer betalen. Maar men moet dan toch wat creatief kunnen zijn en niet zomaar, koudweg, cynisch, de leeftijdsgrens verhogen. Wij weten het, in bepaalde landen is de pensioengerechtigde leeftijd nu al 70 jaar. Maar men zegt er niet bij dat de arbeidsomstandigheden en de arbeidsvoorwaarden er zoveel beter zijn. Men moet geen appelen met peren vergelijken.
  • In Scandinavische landen is de pensioengerechtigde leeftijd inderdaad veel hoger. Mensen durver in die landen echter zonder schroom vragenlijsten over werk, tevredenheid met het werk en stress invullen.
  • Onze nieuwe regering voorziet werken tot 67 jaar of langer. Dat is voor heel wat mensen niet haalbaar. Je mag raden hoe dat zal eindigen. Nu halen al veel werknemers de pensioengerechtigde leeftijd niet.
  • Bij enquêtes over de werkinhoud geeft men in Scandinavië steevast de bekende triade aan: te hoge werklast, te weinig beslissingsmogelijkheden om het werk zelf te organiseren of te weinig waardering. Maar dan gaat de bedrijfsleider sneller dan bij ons over tot actie. Men doet er wat aan. En zo treedt men preventief op.
  • Bij ons geven werknemers te kennen dat ze hun werk onmogelijk kunnen combineren met hun privé.  Hier spreekt men veel minder over de inhoud van het werk.
  • Kunnen we geen flexibele loopbanen creëren. Bijvoorbeeld meer werken 35 tot 45 jaar maar wel rekening houden met de gezinsvorming, opvoeding van de kinderen en dergelijke. Daarna geleidelijk minder zwaar werk. En op een bepaalde leeftijd een deel rustvergoeding en een deel werken. Bijvoorbeeld 4/5 of 3/5 en toch volledig meetellen voor pensioenvorming.
  • Lijkt dat utopisch? Ik denk niet dat het meer utopisch is dan te verwachten dat mensen vrolijk naar hun werkplek trekken tot ze enkele jaren verwijderd zijn van het einde van hun dagen.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: